Dua Komayl Haj Mahdi Samavaati

Dua Kumayl – Samavati – Arabic sub English (دعاء كميل)

Kumail Ibn Ziyad Nakha’i was a confidant amongst the companions of Imam Ali Ibn Abi Talib (as.) and this sublime Du’a was first heard from the beautiful, though anguished, voice of Imam Ali.

According to Allama Majlisi (on whom be Allah’s Mercy) Kumayl had attended an assembly in the Mosque at Basra which was addressed by Imam Ali in the course of which the night of the 15th of Shaban was mentioned. Imam Ali said-”Whosoever keeps awake in devoutness on this night and recites the Du’a of Prophet Khizr, undoubtedly that person’s supplication will be responded to and granted. When the assembly at the Mosque had dispersed, Kumayl called at the house where Imam Ali was staying, and requested him to acquaint him with Prophet Khizr’s “Du’a”. Imam Ali asked Kumayl to sit down, record and memorise the “Du’a” which Imam Ali dictated to Kumayl.

Imam Ali then advised Kumail to recite this “Du’a” on the eve of (i.e. evening preceding) every Friday, or once a month or at least once in every year so that, added Imam Ali, “Allah may protect thee from the evils of the enemies and the plots contrived by impostors. O’ Kumayl! in consideration of thy companionship and understanding, I grant thee this honour of entrusting this “Du’a” to thee.”

Arabic and Farsi (عربی‌ با ترجمه فارسی)

اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ بِرَحْمَتِكَ الَّتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْ‏ءٍ وَ بِقُوَّتِكَ الَّتِي قَهَرْتَ بِهَا كُلَّ شَيْ‏ءٍ وَ خَضَعَ لَهَا كُلُّ شَيْ‏ءٍ وَ ذَلَّ لَهَا كُلُّ شَيْ‏ءٍ وَ بِجَبَرُوتِكَ الَّتِي غَلَبْتَ بِهَا كُلَّ شَيْ‏ءٍ وَ بِعِزَّتِكَ الَّتِي لاَ يَقُومُ لَهَا شَيْ‏ءٌ وَ بِعَظَمَتِكَ الَّتِي مَلَأَتْ كُلَّ شَيْ‏ءٍ وَ بِسُلْطَانِكَ الَّذِي عَلاَ كُلَّ شَيْ‏ءٍ وَ بِوَجْهِكَ الْبَاقِي بَعْدَ فَنَاءِ كُلِّ شَيْ‏ءٍ وَ بِأَسْمَائِكَ الَّتِي مَلَأَتْ (غَلَبَتْ) أَرْكَانَ كُلِّ شَيْ‏ءٍ وَ بِعِلْمِكَ الَّذِي أَحَاطَ بِكُلِّ شَيْ‏ءٍ وَ بِنُورِ وَجْهِكَ الَّذِي أَضَاءَ لَهُ كُلُّ شَيْ‏ءٍ
خدايا از تو درخواست میكنم،به رحمت كه همه‏چيز را فرا گرفته،و به نيرويت كه با آن بر هرچيز چيره‏ گشتى و در برابر آن هرچيز فروتنى نموده و همه‏چيز خوار شده و به جبروتت كه با آن بر همه‏چيزى فائق‏ آمدى و به عزّتت كه چيزى در برابرش تاب نياورد و به بزرگیات كه همه‏چيز را پر كرده و به پادشاهیات‏ كه برتر از همه‏چيز قرار گرفته،و به جلوه‏ات كه پس از نابودى همه‏چيز باقى است و به نامهايت كه پايه‏های همه‏چيز را انباشته و به علمت كه بر همه‏چيز احاطه نموده،و به نور ذاتت كه همه‏چيز در پرتو آن‏ تابنده گشته
يَا نُورُ يَا قُدُّوسُ يَا أَوَّلَ الْأَوَّلِينَ وَ يَا آخِرَ الْآخِرِينَ‏ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِيَ الذُّنُوبَ الَّتِي تَهْتِكُ الْعِصَمَ‏ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِيَ الذُّنُوبَ الَّتِي تُنْزِلُ النِّقَمَ‏ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِيَ الذُّنُوبَ الَّتِي تُغَيِّرُ النِّعَمَ‏ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِيَ الذُّنُوبَ الَّتِي تَحْبِسُ الدُّعَاءَ اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِيَ الذُّنُوبَ الَّتِي تُنْزِلُ الْبَلاَءَ
اى نور،اى پاك از هر عيب،اى آغاز هر آغاز،و اى پايان هر پايان،خدايا!بيامرز براى من آن گناهانى را كه پرده حرمتم میدرد،خدايا!بيامرز براى من آن گناهانى را كه كيفرها را فرو میبارند،خدايا! بيامرز برايم گناهانى را كه نعمتها را دگرگون میسازند،خدايا!بيامرز برايم آن گناهانى را كه دعا را باز میدارند،خدايا! بيامرز برايم گناهانى كه بلا را نازل میكند
اللَّهُمَّ اغْفِرْ لِي كُلَّ ذَنْبٍ أَذْنَبْتُهُ وَ كُلَّ خَطِيئَةٍ أَخْطَأْتُهَا اللَّهُمَّ إِنِّي أَتَقَرَّبُ إِلَيْكَ بِذِكْرِكَ وَ أَسْتَشْفِعُ بِكَ إِلَى نَفْسِكَ‏ وَ أَسْأَلُكَ بِجُودِكَ أَنْ تُدْنِيَنِي مِنْ قُرْبِكَ وَ أَنْ تُوزِعَنِي شُكْرَكَ وَ أَنْ تُلْهِمَنِي ذِكْرَكَ‏ اللَّهُمَّ إِنِّي أَسْأَلُكَ سُؤَالَ خَاضِعٍ مُتَذَلِّلٍ خَاشِعٍ‏ أَنْ تُسَامِحَنِي وَ تَرْحَمَنِي وَ تَجْعَلَنِي بِقِسْمِكَ رَاضِياً قَانِعاً وَ فِي جَمِيعِ الْأَحْوَالِ مُتَوَاضِعاً
خدايا!بيامرز برايم همه گناهانى را كه مرتكب شدم،و تمام خطاهايى كه به آنها آلوده گشتم،خدايا!با ياد تو به سويت نزديكى میجويم،و از ناخشنودى تو به درگاه خودت شفاعت ميطلبم،و از تو خواستارم‏ به جودت مرا به بارگاه قرب خويش نزديك گردانى و سپاس خود را نصيب من كنى،و يادت را به من الهام نمايى،خدايا!از تو درخواست میكنم،درخواست بنده‏اى فروتن،خوار و افتاده،كه با من مدارا نمايى و به من رحم كنى و به آنچه روزیام نموده‏ای خشنود و قانع بدارى و در تمام حالات در عرصه تواضعم بگذارى
اللَّهُمَّ وَ أَسْأَلُكَ سُؤَالَ مَنِ اشْتَدَّتْ فَاقَتُهُ وَ أَنْزَلَ بِكَ عِنْدَ الشَّدَائِدِ حَاجَتَهُ وَ عَظُمَ فِيمَا عِنْدَكَ رَغْبَتُهُ‏ اللَّهُمَّ عَظُمَ سُلْطَانُكَ وَ عَلاَ مَكَانُكَ وَ خَفِيَ مَكْرُكَ‏ وَ ظَهَرَ أَمْرُكَ وَ غَلَبَ قَهْرُكَ وَ جَرَتْ قُدْرَتُكَ وَ لاَ يُمْكِنُ الْفِرَارُ مِنْ حُكُومَتِكَ‏
خدايا!از تو درخواست میكنم درخواست كسیكه سخت تهيدست‏ شده و بار نيازش را به هنگام گرفتاريها به آستان تو فرود آورده و ميلش به آنچه نزد توست فزونى يافته،خدايا!فرمانروايی بس بزرگ و مقامت والا و تدبيرت پنهان،و فرمانت آشكار،و قهرت چيره،و قدرتت‏ نافذ،و گريز از حكومتت ممكن نيست
اللَّهُمَّ لاَ أَجِدُ لِذُنُوبِي غَافِراً وَ لاَ لِقَبَائِحِي سَاتِراً وَ لاَ لِشَيْ‏ءٍ مِنْ عَمَلِيَ الْقَبِيحِ بِالْحَسَنِ مُبَدِّلاً غَيْرَكَ‏ لاَ إِلَهَ إِلاَّ أَنْتَ سُبْحَانَكَ وَ بِحَمْدِكَ ظَلَمْتُ نَفْسِي وَ تَجَرَّأْتُ بِجَهْلِي‏ وَ سَكَنْتُ إِلَى قَدِيمِ ذِكْرِكَ لِي وَ مَنِّكَ عَلَيَ‏ اللَّهُمَّ مَوْلاَيَ كَمْ مِنْ قَبِيحٍ سَتَرْتَهُ‏ وَ كَمْ مِنْ فَادِحٍ مِنَ الْبَلاَءِ أَقَلْتَهُ (أَمَلْتَهُ) وَ كَمْ مِنْ عِثَارٍ وَقَيْتَهُ‏ وَ كَمْ مِنْ مَكْرُوهٍ دَفَعْتَهُ وَ كَمْ مِنْ ثَنَاءٍ جَمِيلٍ لَسْتُ أَهْلاً لَهُ نَشَرْتَهُ‏
خدايا!آمرزنده‏اى براى گناهانم و پرده‏پوشى برای زشتكاريهايم و تبديل كننده‏اى براى كار زشتم به زيبايى،جز تو نمیيابم معبودى جز تو نيست،پاك و منزّهى و به ستايشت برخاسته‏ام،به خود ستم كردم و از روى نادانى جرأت نمودم و به ياد ديرينه‏ات از من و بخششت بر من به آرامش نشستم‏ خدايا!اى سرور من چه بسيار زشتى مرا پوشاندى و چه بسيار بالاهاى سنگين و بزرگى كه از من برگرداندى و چه بسيار لغزشى كه مرا از آن‏ نگهداشتى و چه بسيار ناپسند كه از من دور كردى و چه بسيار ستايش نيكويى كه شايسته آن نبودم و تو در ميان مردم پخش كردى
اللَّهُمَّ عَظُمَ بَلاَئِي وَ أَفْرَطَ بِي سُوءُ حَالِي وَ قَصُرَتْ (قَصَّرَتْ) بِي أَعْمَالِي‏ وَ قَعَدَتْ بِي أَغْلاَلِي وَ حَبَسَنِي عَنْ نَفْعِي بُعْدُ أَمَلِي (آمَالِي) وَ خَدَعَتْنِي الدُّنْيَا بِغُرُورِهَا وَ نَفْسِي بِجِنَايَتِهَا (بِخِيَانَتِهَا) وَ مِطَالِي‏ يَا سَيِّدِي فَأَسْأَلُكَ بِعِزَّتِكَ أَنْ لاَ يَحْجُبَ عَنْكَ دُعَائِي سُوءُ عَمَلِي وَ فِعَالِي‏ وَ لاَ تَفْضَحْنِي بِخَفِيِّ مَا اطَّلَعْتَ عَلَيْهِ مِنْ سِرِّي وَ لاَ تُعَاجِلْنِي بِالْعُقُوبَةِ عَلَى مَا عَمِلْتُهُ فِي خَلَوَاتِي‏ مِنْ سُوءِ فِعْلِي وَ إِسَاءَتِي وَ دَوَامِ تَفْرِيطِي وَ جَهَالَتِي وَ كَثْرَةِ شَهَوَاتِي وَ غَفْلَتِي‏ وَ كُنِ
خدايا!بلايم‏ بزرگ شده و زشتى عالم از حدّ گذشته و كردارم خوارم ساخته و زنجيرهاى گناه مرا زمين‏گير نموده و دورى آرزوهايم مرا زندانى ساخته و دنيا با غرورش و نفسم با جنايتش و امروز و فردا كردنم در توبه مرا فريفته،اى سرورم از تو درخواست میكنم به عزّتت كه مانع نشود از اجابت دعايم به درگاهت،بدى عمل و زشتى كردارم‏ و مرا با آنچه از اسرار نهانم میدانى رسوا مسازى و در كيفر آنچه در خلوتهايم انجام دادم‏ شتاب نكنى،از زشتى كردار و بدى رفتار و تداوم تقصير و نادانى و بسيارى شهواتم‏ و غفلتم،شتاب نكنى
اللَّهُمَّ بِعِزَّتِكَ لِي فِي كُلِّ الْأَحْوَالِ (فِي الْأَحْوَالِ كُلِّهَا) رَءُوفاً وَ عَلَيَّ فِي جَمِيعِ الْأُمُورِ عَطُوفاً إِلَهِي وَ رَبِّي مَنْ لِي غَيْرُكَ أَسْأَلُهُ كَشْفَ ضُرِّي وَ النَّظَرَ فِي أَمْرِي‏
خدايا!با من در همه احوال مهرورز و بر من در هر كارم به ديده لطف‏ بنگر،خدايا،پروردگارا،جز تو كه را دارم؟تا برطرف شدن ناراحتى و نظر لطف در كارم را از او درخواست كنم.
إِلَهِي وَ مَوْلاَيَ أَجْرَيْتَ عَلَيَّ حُكْماً اتَّبَعْتُ فِيهِ هَوَى نَفْسِي‏ وَ لَمْ أَحْتَرِسْ فِيهِ مِنْ تَزْيِينِ عَدُوِّي فَغَرَّنِي بِمَا أَهْوَى وَ أَسْعَدَهُ عَلَى ذَلِكَ الْقَضَاءُ فَتَجَاوَزْتُ بِمَا جَرَى عَلَيَّ مِنْ ذَلِكَ بَعْضَ (مِنْ نَقْضِ) حُدُودِكَ وَ خَالَفْتُ بَعْضَ أَوَامِرِكَ‏ فَلَكَ الْحَمْدُ (الْحُجَّةُ) عَلَيَّ فِي جَمِيعِ ذَلِكَ
خداى من‏ و سرور من،حكمى را بر من جارى ساختى كه هواى نفسم را در آن پيورى كردم و از فريبكارى آرايش دشمنم‏ نهراسيدم،پس مرا به خواهش دل فريفت و بر اين امر اختيار و اراده‏ام ياريش نمود،پس بدينسان و بر پايه‏ گذشته‏هايم از حدودت گذشتم،و با برخى از دستوراتت مخالفت نمودم،پس حجت تنها از ان تواست‏ در همه اينها
وَ لاَ حُجَّةَ لِي فِيمَا جَرَى عَلَيَّ فِيهِ قَضَاؤُكَ وَ أَلْزَمَنِي حُكْمُكَ وَ بَلاَؤُكَ‏ وَ قَدْ أَتَيْتُكَ يَا إِلَهِي بَعْدَ تَقْصِيرِي وَ إِسْرَافِي عَلَى نَفْسِي مُعْتَذِراً نَادِماً مُنْكَسِراً مُسْتَقِيلاً مُسْتَغْفِراً مُنِيباً مُقِرّاً مُذْعِناً مُعْتَرِفاً لاَ أَجِدُ مَفَرّاً مِمَّا كَانَ مِنِّي وَ لاَ مَفْزَعاً أَتَوَجَّهُ إِلَيْهِ فِي أَمْرِي‏ غَيْرَ قَبُولِكَ عُذْرِي وَ إِدْخَالِكَ إِيَّايَ فِي سَعَةِ (سَعَةٍ مِنْ) رَحْمَتِكَ‏ اللَّهُمَّ (إِلَهِي) فَاقْبَلْ عُذْرِي وَ ارْحَمْ شِدَّةَ ضُرِّي وَ فُكَّنِي مِنْ شَدِّ وَثَاقِي‏
و مرا هيچ حقى نيست در انچه بر من از سوى قضايت جارى شده و فرمان و آزمايشت ملزمم نموده،ای خداى من اينك پس از كوتاهى در عبادت و زياده‏روى در خواهشهاى نفس عذرخواه،پشيمان،شكسته‏دل،جوياى گذشت‏ طالب آمرزش،بازگشت‏كنان با حالت اقرار و اذعان و اعتراف به گناه،بیآنكه گريزگاهى از آنچه از من سرزده بيابم و نه پناهگاهى كه به آن رو آورم‏ پيدا كنم،جز اينكه پذيراى عذرم باشى،و مرا در رحمت فراگيرت بگنجايى،خدايا! پس عذرم را بپذير،و به بدحالیام رحم كن و رهايم ساز از بند محكم گناه
يَا رَبِّ ارْحَمْ ضَعْفَ بَدَنِي وَ رِقَّةَ جِلْدِي وَ دِقَّةَ عَظْمِي‏ يَا مَنْ بَدَأَ خَلْقِي وَ ذِكْرِي وَ تَرْبِيَتِي وَ بِرِّي وَ تَغْذِيَتِي هَبْنِي لاِبْتِدَاءِ كَرَمِكَ وَ سَالِفِ بِرِّكَ بِي‏ يَا إِلَهِي وَ سَيِّدِي وَ رَبِّي أَ تُرَاكَ مُعَذِّبِي بِنَارِكَ بَعْدَ تَوْحِيدِكَ‏ وَ بَعْدَ مَا انْطَوَى عَلَيْهِ قَلْبِي مِنْ مَعْرِفَتِكَ‏ وَ لَهِجَ بِهِ لِسَانِي مِنْ ذِكْرِكَ وَ اعْتَقَدَهُ ضَمِيرِي مِنْ حُبِّكَ‏ وَ بَعْدَ صِدْقِ اعْتِرَافِي وَ دُعَائِي خَاضِعاً لِرُبُوبِيَّتِكَ‏
پروردگارا!بر ناتوانى جسمم و نازكى پوستم و نرمى استخوانم رحم كن.اى كه آغازگر آفرينش و ياد و پرورش و نيكى بر من و تغذيه‏ام بوده‏اى،اكنون مرا ببخش به همان كرم نخستت،و پيشينه احسانت بر من،اى خداى من و سرور و پروردگارم، آيا مرا به آتش دوزخ عذاب نمايى،پس از اقرار به يگانگیات و پس از آنكه دلم از نور شناخت تو روشنى گرفت و زبانم در پرتو آن به ذكرت گويا گشت و پس از آنكه درونم از عشقت لبريز شد و پس از صداقت در اعتراف و درخواست خاضعانه‏ام در برابر پروردگاریات،
هَيْهَاتَ أَنْتَ أَكْرَمُ مِنْ أَنْ تُضَيِّعَ مَنْ رَبَّيْتَهُ أَوْ تُبْعِدَ (تُبَعِّدَ) مَنْ أَدْنَيْتَهُ‏ أَوْ تُشَرِّدَ مَنْ آوَيْتَهُ أَوْ تُسَلِّمَ إِلَى الْبَلاَءِ مَنْ كَفَيْتَهُ وَ رَحِمْتَهُ‏ وَ لَيْتَ شِعْرِي يَا سَيِّدِي وَ إِلَهِي وَ مَوْلاَيَ أَ تُسَلِّطُ النَّارَ عَلَى وُجُوهٍ خَرَّتْ لِعَظَمَتِكَ سَاجِدَةً وَ عَلَى أَلْسُنٍ نَطَقَتْ بِتَوْحِيدِكَ صَادِقَةً وَ بِشُكْرِكَ مَادِحَةً وَ عَلَى قُلُوبٍ اعْتَرَفَتْ بِإِلَهِيَّتِكَ مُحَقِّقَةً
باور نمیكنم چه آن بسيار بعيد است و تو بزرگوارتر از آن هستى كه پرورده‏ات را تباه كنى يا آن را كه به‏ خود نزديك نموده‏اى دور نمايى يا آن را كه پناه دادى از خود برانى يا آن را كه خود كفايت نموده‏اى و به او رحم كردى به موج بلا واگذارى؟!اى كاش میدانستم‏ اى سرورم و معبودم و مولايم،آيا آتش را بر صورتهايى كه براى عظمتت سجده‏كنان بر زمين نهاده شده مسلطّ میكنى و نيز بر زبانهايى كه صادقانه به توحيدت و به سپاست مدح‏كنان گويا شده و هم بر دلهايى كه بر پايه تحقيق به خداونديت اعتراف‏ كرده
وَ عَلَى ضَمَائِرَ حَوَتْ مِنَ الْعِلْمِ بِكَ حَتَّى صَارَتْ خَاشِعَةً وَ عَلَى جَوَارِحَ سَعَتْ إِلَى أَوْطَانِ تَعَبُّدِكَ طَائِعَةً وَ أَشَارَتْ بِاسْتِغْفَارِكَ مُذْعِنَةً مَا هَكَذَا الظَّنُّ بِكَ وَ لاَ أُخْبِرْنَا بِفَضْلِكَ عَنْكَ يَا كَرِيمُ يَا رَبِ‏ وَ أَنْتَ تَعْلَمُ ضَعْفِي عَنْ قَلِيلٍ مِنْ بَلاَءِ الدُّنْيَا وَ عُقُوبَاتِهَا وَ مَا يَجْرِي فِيهَا مِنَ الْمَكَارِهِ عَلَى أَهْلِهَا عَلَى أَنَّ ذَلِكَ بَلاَءٌ وَ مَكْرُوهٌ قَلِيلٌ مَكْثُهُ يَسِيرٌ بَقَاؤُهُ قَصِيرٌ مُدَّتُهُ‏
و بر نهادهايى كه معرفت به تو آنها را فرا گرفته تا آنجا كه در پيشگاهت خاضع شده و به اعضايى كه‏ مشتاقانه به سوى پرستشگاههايت شتافته‏اند و اقراركنان جوياى آمرزش تو بوده‏اند،شگفتا اين همه را به آتش بسوزانى!هرگز چنين‏ گمانى به تو نيست و از فضل تو چنين خبرى داده نشده.اى بزرگوار،اى پروردگار و تو از ناتوانیام در برابر اندكى از غم و اندوه دنيا و كيفرهاى آن و آنچه كه زا ناگواريها بر اهلش میگذرد آگاهى،با آنكه اين غم و اندوه و ناگوارى درنگش كم بقايش اندك و مدّتش كوتاه است

،
فَكَيْفَ احْتِمَالِي لِبَلاَءِ الْآخِرَةِ وَ جَلِيلِ (حُلُولِ) وُقُوعِ الْمَكَارِهِ فِيهَا وَ هُوَ بَلاَءٌ تَطُولُ مُدَّتُهُ وَ يَدُومُ مَقَامُهُ وَ لاَ يُخَفَّفُ عَنْ أَهْلِهِ‏ لِأَنَّهُ لاَ يَكُونُ إِلاَّ عَنْ غَضَبِكَ وَ انْتِقَامِكَ وَ سَخَطِكَ‏ وَ هَذَا مَا لاَ تَقُومُ لَهُ السَّمَاوَاتُ وَ الْأَرْضُ‏ يَا سَيِّدِي فَكَيْفَ لِي (بِي) وَ أَنَا عَبْدُكَ الضَّعِيفُ الذَّلِيلُ الْحَقِيرُ الْمِسْكِينُ الْمُسْتَكِينُ‏ يَا إِلَهِي وَ رَبِّي وَ سَيِّدِي وَ مَوْلاَيَ لِأَيِّ الْأُمُورِ إِلَيْكَ أَشْكُو
پس چگونه خواهد بود تابم در برابر بلاى آخرت،و فرود آمدن ناگواريها در آن جهان بر جسم و جانم و حال انكه زمانش طولانى و جايگاهش ابدى است و تخفيفى برای اهل آن بلا نخواهد بو،چرا كه مايه آن بلا جز از خشم و انتقام و ناخشنودى تو نيست و اين چيزى است كه تاب نياورند در برابرش آسمانها و زمين،اى سرور من تا چه رسد به من؟و حال آنكه من بنده ناتوان،خوار و كوچك،زمين‏گير و درمانده توأم.اى خداى من و پروردگارم و سرور و مولايم،براى كداميك از دردهايم به حضرتت شكوه كنم
وَ لِمَا مِنْهَا أَضِجُّ وَ أَبْكِي‏ لِأَلِيمِ الْعَذَابِ وَ شِدَّتِهِ أَمْ لِطُولِ الْبَلاَءِ وَ مُدَّتِهِ‏ فَلَئِنْ صَيَّرْتَنِي لِلْعُقُوبَاتِ مَعَ أَعْدَائِكَ وَ جَمَعْتَ بَيْنِي وَ بَيْنَ أَهْلِ بَلاَئِكَ وَ فَرَّقْتَ بَيْنِي وَ بَيْنَ أَحِبَّائِكَ وَ أَوْلِيَائِكَ‏ فَهَبْنِي يَا إِلَهِي وَ سَيِّدِي وَ مَوْلاَيَ وَ رَبِّي صَبَرْتُ عَلَى عَذَابِكَ فَكَيْفَ أَصْبِرُ عَلَى فِرَاقِكَ‏ وَ هَبْنِي (يَا إِلَهِي) صَبَرْتُ عَلَى حَرِّ نَارِكَ فَكَيْفَ أَصْبِرُ عَنِ النَّظَرِ إِلَى كَرَامَتِكَ‏ أَمْ كَيْفَ أَسْكُنُ فِي النَّارِ وَ رَجَائِي عَفْوُكَ‏
و براى كدامين گرفتاريم‏ به درگاهت بنالم و اشك بريزيم.آيا براى دردناكى عذاب و سختیاش،يا براى طولانى شدن بلا و زمانش،پس اگر مرا در عقوبت و مجازات با دشمنانت قرار دهى،و بين من و اهل عذابت جمع كنى،و ميان من و عاشقان و دوستانت جدايى اندازى، اى خدا و آقا و مولا و پروردگارم،بر فرض كه بر عذابت شكيبائى ورزم،ولى بر فراقت چگونه صبر كنم و گيرم اى خداى من‏ بر سوزندگى آتشت صبر كنم،اما چگونه چشم‏پوشى از كرمت را تاب آورم يا چگونه در آتش،سكونت‏ گزينم و حال آنكه اميد من گذشت و عفو تواست

.
فَبِعِزَّتِكَ يَا سَيِّدِي وَ مَوْلاَيَ أُقْسِمُ صَادِقاً لَئِنْ تَرَكْتَنِي نَاطِقاً لَأَضِجَّنَّ إِلَيْكَ بَيْنَ أَهْلِهَا ضَجِيجَ الْآمِلِينَ (الْآلِمِينَ) وَ لَأَصْرُخَنَّ إِلَيْكَ صُرَاخَ الْمُسْتَصْرِخِينَ‏ وَ لَأَبْكِيَنَّ عَلَيْكَ بُكَاءَ الْفَاقِدِينَ وَ لَأُنَادِيَنَّكَ أَيْنَ كُنْتَ يَا وَلِيَّ الْمُؤْمِنِينَ‏ يَا غَايَةَ آمَالِ الْعَارِفِينَ يَا غِيَاثَ الْمُسْتَغِيثِينَ‏ يَا حَبِيبَ قُلُوبِ الصَّادِقِينَ وَ يَا إِلَهَ الْعَالَمِينَ‏
پس به عزّتت اى آقا و مولايم سوگند صادقانه میخورم،اگر مرا در سخن گفتن آزاد بگذاری در ميان اهل دوزخ به پيشگاهت سخت ناله سر دهم همانند ناله آرزومندان و به درگاهت بانگ بردارم،همچون بانگ آنان‏كه خواهان دادرسى هستند و هر آينه به آستانت گريه كنم چونان كه مبتلا به فقدان عزيزى میباشند و صدايت میزنم:كجايى اى سرپرست مؤمنان،آرى كجايى اى نهايت‏ آرزوى عارفان،اى فريادرس خواهندگان فريادرس،اى محبوب دلهاى راستان و اى معبود جهانيان


أَ فَتُرَاكَ سُبْحَانَكَ يَا إِلَهِي وَ بِحَمْدِكَ تَسْمَعُ فِيهَا صَوْتَ عَبْدٍ مُسْلِمٍ سُجِنَ (يُسْجَنُ) فِيهَا بِمُخَالَفَتِهِ‏ وَ ذَاقَ طَعْمَ عَذَابِهَا بِمَعْصِيَتِهِ وَ حُبِسَ بَيْنَ أَطْبَاقِهَا بِجُرْمِهِ وَ جَرِيرَتِهِ‏ وَ هُوَ يَضِجُّ إِلَيْكَ ضَجِيجَ مُؤَمِّلٍ لِرَحْمَتِكَ وَ يُنَادِيكَ بِلِسَانِ أَهْلِ تَوْحِيدِكَ وَ يَتَوَسَّلُ إِلَيْكَ بِرُبُوبِيَّتِكَ‏ يَا مَوْلاَيَ فَكَيْفَ يَبْقَى فِي الْعَذَابِ وَ هُوَ يَرْجُو مَا سَلَفَ مِنْ حِلْمِكَ‏ أَمْ كَيْفَ تُؤْلِمُهُ النَّارُ وَ هُوَ يَأْمُلُ فَضْلَكَ وَ رَحْمَتَكَ‏
آيا اين چنين است،اى خداى منزّه،و ستوده كه در دوزخ بشنوى صداى بنده مسلمانى كه براى مخالفتش با دستورات تو زندانى شده و مزه عذابش را به خاطر نافرمانى چشيده و ميان دركات دوزخ به علّت جرم و جنايتش محبوس شده،و حال آنكه در درگاهت سخت ناله‏ میزند،همچون ناله آن‏كه آرزومند رحمت توست،و با زبان اهل توحيدت تو را میخواند،و به ربوبيّتت به پيشگاهت توسّل میجويد، اى مولاى من،چگونه در عذاب بماند و حال آنكه اميد به بردبارى گذشته‏ات دارد يا آتش چگونه او را به درد آورد درحالیكه بخشش و رحمت تو را آرزو دارد
اَمْ كَيْفَ يُحْرِقُهُ لَهيبُها أَمْ كَيْفَ يُحْرِقُهُ لَهِيبُهَا وَ أَنْتَ تَسْمَعُ صَوْتَهُ وَ تَرَى مَكَانَهُ‏ أَمْ كَيْفَ يَشْتَمِلُ عَلَيْهِ زَفِيرُهَا وَ أَنْتَ تَعْلَمُ ضَعْفَهُ‏ أَمْ كَيْفَ يَتَقَلْقَلُ بَيْنَ أَطْبَاقِهَا وَ أَنْتَ تَعْلَمُ صِدْقَهُ‏ أَمْ كَيْفَ تَزْجُرُهُ زَبَانِيَتُهَا وَ هُوَ يُنَادِيكَ يَا رَبَّهْ‏ أَمْ كَيْفَ يَرْجُو فَضْلَكَ فِي عِتْقِهِ مِنْهَا فَتَتْرُكُهُ (فَتَتْرُكَهُ) فِيهَا هَيْهَاتَ مَا ذَلِكَ الظَّنُّ بِكَ وَ لاَ الْمَعْرُوفُ مِنْ فَضْلِكَ‏ وَ لاَ مُشْبِهٌ لِمَا عَامَلْتَ بِهِ الْمُوَحِّدِينَ مِنْ بِرِّكَ وَ إِحْسَانِكَ‏
يا چگونه شعله آتش او را بسوزاند درحالیكه فريادش را میشنوى و جايش را میبينی يا چگونه آتش او را دربر بگيرد و حال آنكه از ناتوانیاش خبر دارى،يا چگونه در طبقات دوزخ به اين سو و آن سو كشانده شود درحالی كه راستگویاش را میدانى،يا چگونه فرشته‏هاى عذاب او را با خشم برانند و حال آنكه تو را به پروردگاريت میخواند،يا چگونه ممكن است بخششت را در آزادى از دوزخ اميد داشته باشد و تو او را در انجا به همان حال واگذارى؟همه اين امور از بنده‏نوازى تو بس دور است،هرگز گمان ما به تو اين نيست و نه از فضل تو چنين گويند و نه به آنچه كه از خوبى و احسانت با اهل توحيد رفتار كرده‏اى شباهتى دارد
فَبِالْيَقِينِ أَقْطَعُ لَوْ لاَ مَا حَكَمْتَ بِهِ مِنْ تَعْذِيبِ جَاحِدِيكَ وَ قَضَيْتَ بِهِ مِنْ إِخْلاَدِ مُعَانِدِيكَ‏ لَجَعَلْتَ النَّارَ كُلَّهَا بَرْداً وَ سَلاَماً وَ مَا كَانَ (كَانَتْ) لِأَحَدٍ فِيهَا مَقَرّاً وَ لاَ مُقَاماً (مَقَاماً) لَكِنَّكَ تَقَدَّسَتْ أَسْمَاؤُكَ أَقْسَمْتَ أَنْ تَمْلَأَهَا مِنَ الْكَافِرِينَ‏ مِنَ الْجِنَّةِ وَ النَّاسِ أَجْمَعِينَ وَ أَنْ تُخَلِّدَ فِيهَا الْمُعَانِدِينَ‏ وَ أَنْتَ جَلَّ ثَنَاؤُكَ قُلْتَ مُبْتَدِئاً وَ تَطَوَّلْتَ بِالْإِنْعَامِ مُتَكَرِّماً :
پس به يقين میدانم كه اگر فرمانت در به‏ عذاب كشيدن منكران نبود و حكمت به هميشگى بودن دشمنانت در آتش صادر نمیشد،هر آينه سرتاسر دوزخ را سرد و سلامت میكردى و براى احدى در انجا قرار و جايگاهى نبود،امّا تو كه مقدّس است نامهايت‏ سوگند ياد كردى كه دوزخ را از همه كافران چه پرى و چه آدمى پر سازى و ستيزه‏جويان را در انجا هميشگى و جاودانه بداری و هم تو-كه ثنايت برجسته و والا است-به اين گفته ابتدا كردى و با نعمتهايت كريمانه تفضّل فرمودى كه
اَفَمَنْ كانَ مُؤْمِناً كَمَنْ كانَ فاسِقاً لا يَسْتَوُونَ اِلهى وَ سَيِّدى فَاَسْئَلُكَ بِالْقُدْرَةِ الَّتى قَدَّرْتَها وَ بِالْقَضِيَّةِ الَّتى حَتَمْتَها وَ حَكَمْتَها وَ غَلَبْتَ مَنْ عَلَيْهِ اَجْرَيْتَها اَنْ تَهَبَ لى فى هذِهِ اللَّيْلَةِ وَ فى هذِهِ السّاعَةِ كُلَّ جُرْمٍ اَجْرَمْتُهُ وَ كُلَّ ذَنْبٍ اَذْنَبْتُهُ وَ كُلَّ قَبِيحٍ اَسْرَرْتُهُ وَ كُلَّ جَهْلٍ عَمِلْتُهُ كَتَمْتُهُ اَوْ اَعْلَنْتُهُ اَخْفَيْتُهُ اَوْ اَظْهَرْتُهُ وَ كُلَّ سَيِّئَةٍ اَمَرْتَ بِاِثْباتِهَا الْكِرامَ الْكاتِبينَ
«آيا مؤمن همانند فاسق‏ است؟نه،مساوى نيستند»اى خدا و سرور من،از تو خواستارم به قدرتى كه مقدّر نمودى و به فرمانى كه حتميتش دادى و بر همه استوارش نمودى و بر كسیكه بر او اجرايش كردى چيره ساختى كه در اين شب و در اين ساعت بر من ببخشى هر جرمی كه مرتكب شدم و هر گناهى كه به آن آلوده گشتم و هر كار زشتى را كه پنهان ساختم و هر نادانى كه آن را بكار گرفتم‏ خواه پنهان كردم يا آشكار،نهان ساختم يا عيان و هر كار زشتى كه دستور ثبت آن را به نويسندگان بزرگوار دادى
الَّذينَ وَكَّلْتَهُمْ بِحِفْظِ ما يَكُونُ مِنّى وَ جَعَلْتَهُمْ شُهُوداً عَلَىَّ مَعَ جَوارِحى وَ كُنْتَ اَنْتَ الرَّقيبَ عَلَىَّ مِنْ وَراَّئِهِمْ وَالشّاهِدَ لِما خَفِىَ عَنْهُمْ وَ بِرَحْمَتِكَ اَخْفَيْتَهُ وَ بِفَضْلِكَ سَتَرْتَهُ وَ اَنْ تُوَفِّرَ حَظّى مِنْ كُلِّ خَيْرٍ اَنْزَلْتَهُ اَوْ اِحْسانٍ فَضَّلْتَهُ اَوْ بِرٍّ نَشَرْتَهُ اَوْ رِزْقٍ بَسَطْتَهُ اَوْ ذَنْبٍ تَغْفِرُهُ اَوْ خَطَاءٍ تَسْتُرُهُ يا رَبِّ يا رَبِّ يا رَبِّ
آنان‏كه بر ضبط آنچه از من سر زند گماشتى و آنان را نيز گواهانى بر من قرار دادى علاوه بر اعضايم و خود فراتر از آنها مراقب من بودى و شاهد بر آنچه كه از آنان پنهان ماند و به يقين با رحمتت پنهان ساختى و با فضلت‏ پوشاندى و اينكه از تو میخواهم از هرچيزیكه نازل كردى يا احسانى كه تفضّل نمودى يا برّ و نيكى كه گستردی يا رزقى كه پراكندى يا گناهى كه بيامرزى يا خطايى كه بپوشانى،پرورگارا،پروردگارا،پروردگارا

.
يا اِلهى وَ سَيِّدى وَ مَوْلاىَ وَ مالِكَ رِقّى يا مَنْ بِيَدِهِ ناصِيَتى يا عَليماً بِضُرّى وَ مَسْكَنَتى يا خَبيراً بِفَقْرى وَ فاقَتى يا رَبِّ يا رَبِّ يا رَبِّ اَسْئَلُكَ بِحَقِّكَ وَ قُدْسِكَ وَ اَعْظَمِ صِفاتِكَ وَ اَسْماَّئِكَ اَنْ تَجْعَلَ اَوْقاتى مِنَ اللَّيْلِ وَالنَّهارِ بِذِكْرِكَ مَعْمُورَةً وَ بِخِدْمَتِكَ مَوْصُولَةً
اى خداى من‏ اى سرور من،اى مولاى من و اختيار دارم،اى كسیكه مهارم به دست اوست،اى آگاه از پريشانى و ناتوانیام‏ اى داناى تهيدستى و ناداریام،پروردگارا!پروردگارا!پروردگارا!از تو درخواست میكنم به حقّت و قدست و بزرگ‏ترين‏ صفات و نامهايت كه همه اوقاتم را از شب و روز به يادت آباد كنى و به خدمتگزاريت‏ پيوسته بدارى
وَ اَعْمالى عِنْدَكَ مَقْبُولَةً حَتّى تَكُونَ اَعْمالى وَ اَوْرادى كُلُّها وِرْداً واحِداً وَ حالى فى خِدْمَتِكَ سَرْمَداً يا سَيِّدى يا مَنْ عَلَيْهِ مُعَوَّلى يا مَنْ اِلَيْهِ شَكَوْتُ اَحْوالى يا رَبِّ يا رَبِّ يا رَبِّ قَوِّ عَلى خِدْمَتِكَ جَوارِحى وَاشْدُدْ عَلَى الْعَزيمَةِ جَوانِحى وَ هَبْ لِىَ الْجِدَّ فى خَشْيَتِكَ وَالدَّوامَ فِى الاِْتِّصالِ بِخِدْمَتِكَ حَتّى اَسْرَحَ اِلَيْكَ فى مَيادينِ السّابِقينَ
و اعمالم را در پيشگاهت قبول فرمايى تا آنكه اعمال و اورادم هماهنگ،همسو و همواره باشد و حالم در خدمت تو پاينده گردد،اى سرور من،اى آن‏كه بر او تكيه دارم،اى آن‏كه شكوه حالم را تنها به سوى او برم،اى پروردگارم،اى پروردگارم،اى پروردگارم اعضايم را در راه خدمتت نيرو بخش و دلم را بر عزم و همّت محكم كن،و كوشش در راستاى پروايت و دوام در پيوستن به خدمتت را به من ارزانى دار تا به سويت برانم در ميدانهای پيشتازان
وَ اُسْرِعَ اِلَيْكَ فِى الْبارِزينَ وَ اَشْتاقَ اِلى قُرْبِكَ فِى الْمُشْتاقينَ وَ اَدْنُوَ مِنْكَ دُنُوَّ الْمُخْلِصينَ وَ اَخافَكَ مَخافَةَ الْمُوقِنينَ وَ اَجْتَمِعَ فى جِوارِكَ مَعَ الْمُؤْمِنينَ اَللّهُمَّ وَ مَنْ اَرادَنى بِسُوَّءٍ فَاَرِدْهُ وَ مَنْ كادَنى فَكِدْهُ وَاجْعَلْنى مِنْ اَحْسَنِ عَبيدِكَ نَصيباً عِنْدَكَ وَ اَقْرَبِهِمْ مَنْزِلَةً مِنْكَ وَ اَخَصِّهِمْ زُلْفَةً لَدَيْكَ فَاِنَّهُ لا يُنالُ ذلِكَ اِلاّ بِفَضْلِكَ وَ جُدْلى بِجُودِكَ وَاعْطِفْ عَلَىَّ بِمَجْدِكَ
و به سويت بشتابم در ميان شتابندگان و به كوى قربت آيم در ميان مشتاقان و همانند مخلصان به تو نزديك شوم و چون يقين آوردگان از جاه تو بهراسم و با اهل ايمان در جوارت گرد آيم.خدايا! هركس مرا به بدى قصد كند تو قصدش كن،و هركس با من مكر ورزد تو با او مكر كن،و مرا از بهره‏مندترين بندگانت نزد خود،و نزديك‏ترينشان در منزلت به تو و مخصوص‏ترينشان در رتبه به پيشگاهت بگردان،زيرا اين همه به دست نيايد جز به فضل تو،خدايا! با جودت به من جود كن و با بزرگواريت به من نظر كن
وَاحْفَظْنى بِرَحْمَتِكَ وَاجْعَلْ لِسانى بِذِكْرِكَ لَهِجاً وَ قَلْبى بِحُبِّكَ مُتَيَّماً وَ مُنَّ عَلَىَّ بِحُسْنِ اِجابَتِكَ وَ اَقِلْنى عَثْرَتى وَاغْفِرْ زَلَّتى فَاِنَّكَ قَضَيْتَ عَلى عِبادِكَ بِعِبادَتِكَ وَ اَمَرْتَهُمْ بِدُعاَّئِكَ وَ ضَمِنْتَ لَهُمُ الاِْجابَةَ فَاِلَيْكَ يا رَبِّ نَصَبْتُ وَجْهى وَ اِلَيْكَ يا رَبِّ مَدَدْتُ يَدى فَبِعِزَّتِكَ اسْتَجِبْ لى دُعاَّئى وَ بَلِّغْنى مُناىَ وَ لا تَقْطَعْ مِنْ فَضْلِكَ رَجاَّئى وَاكْفِنى شَرَّ الْجِنِّ وَالاِْنْسِ مِنْ اَعْدآئى ،
و با رحمتت مرا نگاهدار و زبانم را به ذكرت گويا كن،و دلم را به محبتت شيفته و شيدا فرا و بر من منّت گذار با پاسخ نيكويت و لغزشم را ناديده انگار و گناهم را ببخش،زيرا تو بندگانت را به بندگى فرمان دادى و به دعا و درخواست از خود امر كردى و اجابت دعا را براى آنان ضامن شدى،پس ای پروردگار من تنها روى به سوى تو داشتم و دستم را تنها به جانب تو دراز كردم،پس تو را به عزّتت سوگند میدهم كه دعايم را اجابت كنی و مرا به آرزويم برسانى،و اميدم را از فضلت نااميد نكنى،و شرّ دشمنانم را از پرى و آدمى از من كفايت كنى

،
يا سَريعَ الرِّضا اِغْفِرْ لِمَنْ لا يَمْلِكُ اِلا الدُّعاَّءَ فَاِنَّكَ فَعّالٌ لِما تَشاَّءُ يا مَنِ اسْمُهُ دَوآءٌ وَ ذِكْرُهُ شِفاَّءٌ وَ طاعَتُهُ غِنىً اِرْحَمْ مَنْ رَأسُ مالِهِ الرَّجاَّءُ وَ سِلاحُهُ الْبُكاَّءُ يا سابِغَ النِّعَمِ يا دافِعَ النِّقَمِ يا نُورَ الْمُسْتَوْحِشينَ فِى الظُّلَمِ يا عالِماً لا يُعَلَّمُ صَلِّ عَلى مُحَمَّدٍ وَآلِ مُحَمَّدٍ وَافْعَلْ بى ما اَنْتَ اَهْلُهُ وَ صَلَّى اللّهُ عَلى رَسُولِهِ وَالاْئِمَّةِ الْمَيامينَ مِنْ الِهِ وَ سَلَّمَ تَسْليماً كَثيراً
ای خدايى كه زود از بنده‏ات خشنود میشوى،بيامرز آن را كه جز دعا چيزى ندارد،همانا تو هرچه بخواهى انجام میدهى،اى آن‏كه نامش دوا و يادش‏ شفا و طاعتش توانگرى است،رحم كن به كسیكه سرمايه‏اش اميد و سازوبرگش اشك‏ريزان است،اى فروريزنده نعمتها اى دوركننده بلاها،اى روشنیبخش وحشت‏زدگان در تاريكيها،اى داناى ناآموخته بر محمّد و خاندان محمّد درود فرست، و با من چنان كن تو را شايد،و درود و سلام فراوان خدا بر پيامبرش و بر امامان‏ خجسته از خاندانش.

English

O Allah! I beseech Thee by Thy mercy which encompasses all things And by Thy power by which Thou overcometh all things and submit to it all things and humble before it all things And by Thy might by which Thou hast conquered all things And by Thy majesty against which nothing can stand up

And by Thy grandeur which prevails upon all things And by Thy authority which is exercised over all things And by Thy own self that shall endure forever after all things have vanished And by Thy Names which manifest Thy power over all things And by Thy knowledge which pervades all things And by the light of Thy countenance which illuminates everything O Thou who art the light!

O Thou who art the most holy! O Thou who existed before the foremost! O Thou who shall exist after the last!

O Allah! Forgive me my such sins as would affront my continency O Allah! Forgive me my such sins as would bring down calamity

O Allah! Forgive me my such sins as would change divine favours (into disfavours (O Allah! Forgive me my such sins as would hinder my supplication O Allah! Forgive me such sins as bring down misfortunes (or afflictions) O Allah! Forgive my such sins as would suppress hope

O Allah! Forgive every sin that I have committed and every error that I have erred O Allah! I endeavour to draw myself nigh to Thee through Thy invocation And I pray to Thee to intercede on my behalf And I entreat Thee by Thy benevolence to draw me nearer to Thee And grant me that I should be grateful to Thee and inspire me to remember and to invoke Thee

O Allah! I entreat Thee begging Thee submissively, humbly and awestrickenly To treat me with clemency and mercy, and to make me pleased and contented with what Thou hast allotted to me And cause me to be modest and unassuming in all circumstances

O Allah! I beg Thee as one who is passing through extreme privation and who supplicates his needs to Thee and his hope has been greatly raised by that which is with Thee

O Allah! Great is Thy kingdom and exalted is Thy greatness Thy plan is secret, Thy authority is manifest, Thy might is victorious and subduing and Thy power is prevalent throughout and it is not possible to escape from Thy dominion

O Allah! Except Thee I do not find any one able to pardon my sins nor to conceal my loathsome acts Nor have I any one except Thee to change my evil deeds into virtues There is no god but Thou glory and praise be to Thee I have made my own soul to suffer I had the audacity (to sin) by my ignorance Relying upon my past remembrance of Thee and Thy grace towards me

O Allah! My Lord! How many of my loathsome acts hast Thou screened (from public gaze) How many of my grievous afflictions (distresses) hast Thou reduced in severity And how many of my stumblings hast Thou protected, how many of my detestable acts has Thou averted, and how many of my undeserving praises hast Thou spread abroad!

O Allah! My trials and sufferings have increased and my evilness has worsened, my good deeds have diminished and my yokes (of misdeeds) have become firm And remote hopes restrain me to profit (by good deeds) and the world has deceived me with its allurements and my own self has been affected by treachery and procrastination

Therefore, my Lord! I implore Thee by Thy greatness not to let my sins and my misdeeds shut out access to my prayers from reaching Thy realm and not to disgrace me by exposing those (hidden ones) of which Thou hast knowledge nor to hasten my retribution for those vices and misdeeds committed by me in secret which were due to evil mindedness, ignorance, excessive lustfulness and my negligence

O Allah! I beg Thee by Thy greatness to be compassionate to me in all circumstances and well disposed towards me in all matters My God! My Nourisher! Have I anyone except Thee from whom I can seek the dislodging of my evils and understanding of my problems?

My God! My Master! Thou decreed a law for me but instead I obeyed my own low desires And I did not guard myself against the allurements of my enemy He deceived me with vain hopes whereby I was led astray and fate helped him in that respect Thus I transgressed some of its limits set for me by Thee and I disobeyed some of Thy commandments;

Thou hast therefore a (just) cause against me in all those matters and I have no plea against Thy judgement passed against me I have therefore become (justifiably) liable to Thy judgement and afflictions

But now I have turned Thee, my Lord, after being guilty of omissions and transgressions against my soul, apologetically, repentantly, broken heartedly, entreating earnestly for forgiveness, yieldingly confessing (to my guilt) as I can find no escape from that which was done by me and having no refuge to which I could turn except seeking Thy acceptance of my excuse and admitting me into the realm of Thy capacious mercy

O Allah! Accept my apology and have pity on my intense sufferings and set me free from my heavy fetters (of evil deeds) My Nourisher! Have mercy on the infirmity of my body, the delicacy of my skin and the brittleness of my bones O’ Thou!

Who originated my creation and (accorded me) my individuality, and (ensured) my upbringing and welfare (and provided) my sustenance (I beg Thee) to restore Thy favours and blessings upon me as Thou didst in the beginning of my life

O’ my God! My master! My Lord! And my Nourisher! What! Wilt Thou see me punished with the fire kindled by Thee despite my belief in Thy unity?

And despite the fact that my heart has been filled with (pure) knowledge of Thee and when my tongue has repeatedly praised Thee and my conscience has acknowledged Thy love and despite my sincere confessions (of my sins) and my humble entreaties submissively made to Thy divinity?

Nay, Thou art far too kind and generous to destroy one whom thyself nourished and supported, or to drive away from Thyself one whom Thou has kept under Thy protection, or to scare away one whom Thy self hast given shelter, or to abandon in affliction one Thou hast maintained and to whom Thou hast been merciful

I wish I had known o’ my Master, my God and my Lord! Wilt Thou inflict fire upon faces which have submissively bowed in prostration to Thy greatness, or upon the tongues which have sincerely confirmed Thy unity and have always expressed gratitude to Thee, or upon hearts which have acknowledged Thy divinity with conviction, or upon the minds which accumulated so much knowledge of Thee until they became submissive to Thee, or upon the limbs which strove, at the places appointed for Thy worship, to adore Thee willingly and seek Thy forgiveness submissively?

Such sort (of harshness) is not expected from Thee as it is remote from Thy grace, o’ generous one! O’ Lord! Thou art aware of my weakness to bear even a minor affliction of this world and its consequence and adversity affecting the denizen of this earth, although such afflictions are momentary, short-lived and transient

How then can I bear the retributions and the punishments of the hereafter which are enormous and of intensive sufferings, of prolonged period and perpetual duration, and which shall never be alleviated for those who deserve the same as those retributions will be the result of Thy wrath; and Thy punishment which neither the heavens nor the earth can withstand and bear! My Lord!

How can I, a weak, insignificant, humble, poor and destitute creature of Thine be able to bear them?

O’ my God! My Lord! My King! And Master! Which of the matters shall I complain to Thee and for which of them shall I bewail and weep? shall I bewail for the pains and pangs of the punishment and their intensity or for the length of sufferings and their duration?

Therefore (my Lord!) If Thou wilt subject me to the penalties (of hell) in company of Thy enemies and cast me with those who merited Thy punishments and tear me apart from Thy friends and those who will be near to Thee, then my God, my Lord and my Master, though I may patiently bear Thy punishments, how can I calmly accept being kept away from Thee?

I reckon that though I may patiently endure the scorching fire of Thy hell, yet how can I resign myself to the denial of Thy pity and clemency? How can I remain in the fire while I have hopes of Thy forgiveness?

O’ my Lord! By Thy honour truly do I swear that, if Thou wilt allow my power of speech to be retained by me in the hell, I shall amongst its inmates cry out bewailingly unto Thee like the cry of those who have faith in Thy kindness and compassion And I shall bemoan for Thee (for being deprived of nearness to Thee) the lamentation of those who are bereaved, and I shall keep on calling unto Thee: “Where art Thou o’ Friend of the believers! O’ (Thou who art) the last hope and resort of those who acknowledge Thee and have faith in Thy clemency and kindness; o’ Thou who art the helper of those seeking help! O’ Thou who art dear to the hearts of those who truly believe in Thee! And o’ Thou who art the Lord of the universe.”

My Lord! Glory and praise be to Thee, wouldst Thou (wish) to be seen (disregarding) the voice of a muslim bondman, incarcerated therein (the hell) for his disobedience and imprisoned within its pits for his evildoings and misdeeds, crying out to Thee the utterance of one who has faith in Thy mercy and calling out to Thee in the language of those who believe in Thy unity and seeking to approach Thee by means of Thy epithet “the Creator, the Nourisher, the Accomplisher and the Protector of the entire existence”?

My Lord! Then how could he remain in torments when he hopefully relies upon Thy past forbearance, compassion and mercy?

And how can the fire cause him suffering when he hopes for Thy grace and mercy and how can its roaring flames char him when Thou hearest his voice and sees his plight? And how can he withstand its roaring flames when Thou knowest his fraility? And how can he be tossed about between its layers when Thou knowest his sincerity?

And how can the guards of hell threaten him when he calls out to Thee? “My Lord”, and how would Thou abandon him therein (the hell) when he has faith in Thy grace to set him free?

Alas! That is not the concept (held by us) of Thee nor has Thy grace such a reputation nor does it resemble that which Thou hast awarded by Thy kindness and generosity to those who believe in Thy unity I definitely conclude that hadst Thou not ordained punishment for those who disbelieved in Thee, and hadst Thou not decreed Thy enemies to remain in hell,

Thou wouldst have made the hell cold and peaceful and there would never have been an abode or place for any one in it; but sanctified be Thy Names, Thou hast sworn to fill the hell with the disbelievers from amongst the jinns and mankind together and to place forever Thy enemies therein

And Thou, exalted be Thy praises, hadst made manifest, out of Thy generosity and kindness, that a believer is not like unto him who is an evil-liver.

My Lord! My Master! I, therefore implore Thee by that power which Thou determineth and by the decree which Thou hast finalised and ordained whereby Thou hath prevailed upon whom

Thou hast imposed it, to bestow upon me this night and this very hour the forgiveness for all the transgressions that I have been guilty of, for all the sins that I have committed, for all the loathsome acts that I have kept secret and for all the evils done by me, secretly or openly, in concealment or outwardly and for every evil action that Thou hast ordered the two noble scribes to confirm whom Thou hast appointed to record all my actions and to be witnesses over me along with the limbs of my body, whilst Thou observeth over me besides them and wast witness to those acts concealed from them?

Which Thou in Thy mercy hast kept secret and through Thy kindness unexposed and I pray to Thee to make my share plentiful in all the good that Thou dost bestow; in all the favours that Thou dost grant; and in all the virtues that Thou dost allow to be known everywhere; and in all the sustenance and livelihood that Thou dost expand and in respect of all the sins that Thou dost forgive and the wrongs that Thou dost cover up O’ Lord! O’ Lord! O’ Lord!

O’ my God! My Lord! My King! O’ Master of my freedom! O’ Thou who holdeth my destiny and who art aware of my suffering and poverty,

O’ Thou who knoweth my destitution and starvation, o’ my Lord! O’ Lord, o’ Lord! I beseech Thee by Thy glory and Thy honour, by Thy supremely high attributes and by Thy names to cause me to utilise my time, day and night, in Thy remembrance, by engaging myself in serving Thee (Thy cause) and to let my deeds be such as to be acceptable to Thee, so much so that all my actions and offerings (prayers) may be transformed into one continuous and sustained effort and my life may take the form of constant and perpetual service to Thee

O’ my Master! O’ Thou upon Whom I rely! O’ Thou unto Whom I express my distress!

O’ my Lord! My Lord! My Lord! Strengthen my limbs for Thy service and sustain the strength of my hands to persevere in Thy service and bestow upon me the eagerness to fear Thee and constantly to serve Thee

So that I may lead myself towards Thee in the field with the vanguards who are in the fore rank and be swift towards Thee among those who hasten towards Thee and urge eagerly to be near Thee and draw myself towards Thee like them who sincerely draw themselves towards Thee and to fear Thee like the fear of those who believe firmly in Thee and thus I may join the congregation of the faithful congregated near Thee (for protection)

O’ Allah! Whosoever intendeth evil against me, let ill befall on him and frustrate him who plots against me and assign for me a place in Thy presence with the best of Thy bondsmen and nearer abode to Thee, for verily that position cannot be attained except through Thy grace and treat me benevolently, and through Thy greatness extend

Thy munificence towards me and through Thy mercy protect me and cause my tongue to accentuate Thy remembrance and my heart filled with Thy love and be liberal to me by Thy gracious response and cause my evils to appear fewer and forgive me my errors.

For verily, Thou hast ordained for Thy bondsmen Thy worship and bidden them to supplicate unto Thee and hast assured them (of Thy) response

So, my Lord! I look earnestly towards Thee and towards Thee, my Lord! I have stretched forth my hands therefore, by Thy honour, respond to my supplication and let me attain my wishes and, by Thy bounty, frustrate not my hopes and protect me from the evils of my enemies, from among the jinns and mankind o’ Thou! Who readily pleased, forgive one who owns nothing but supplication for Thou doest what Thou willest o’ Thou!

Whose Name is the remedy (for all ills) and Whose remembrance is a sure cure for all ailments and obedience to Whom makes one self sufficient; have mercy on one whose only asset is hope and whose only armour is lamentation O’ Thou! Who perfecteth all bounties and Who wardeth off all misfortunes!

O’ Light! Who illuminateth those who are in bewilderment! O’ Omniscient! Who knoweth without (acquisition of) learning! Bless Mohammed and the Descendants of Mohammed and do unto me in accordance with that which befitteth Thee,

and deal with me not in accordance to my worth May the blessings of Allah be bestowed upon His Apostle and the Rightful Imams from his Descendants and His peace be upon them plentifully

IconBox Title

Click here to add your own text